Haber : Uğur İSTANBULLU
(ARTVİN) - Artvin’in Kemalpaşa ilçesinde emekliler geçim sıkıntısından dert yandı. Kemalpaşalı emekli İsrafil Altunkaya, “Halimiz perişan. Alım gücümüz yok. Emekli maaşını sağ cebimizden sol cebimize koyana kadar bitiyor. Torunumuza harçlık bile veremiyoruz” dedi. Bir diğer emekli Bahar Ersoy ise, “Çay 15 lira olmuş, içemiyoruz. Emekli maaşıyla ancak kendimize bir iki çay ısmarlayabiliyoruz. Hayat iyi değil, sürünüyoruz” ifadelerini kullandı. CHP Artvin İl Genel Meclisi Üyesi Ahmet Özdemir de “Ekonomi yönetimi sınıfta kalmıştır. Vergi yükü vatandaşın cebinden çıkıyor. Halkın büyük bölümü kredi kartı borcunu bile ödeyemiyor, icra ve borç sarmalı artıyor” dedi.
Artan hayat pahalılığı, Türkiye’nin Gürcistan sınırında yer alan Artvin’in Kemalpaşa ilçesinde yaşayan vatandaşları geçim sıkıntısıyla baş başa bırakırken, çay içmekte bile zorlanan ilçe sakinleri yaşadıkları ekonomik zorlukları dile getirdi.
Artvin genelinde de geçim sıkıntısının her geçen gün arttığı belirtilirken, vatandaşların kredi kartı borçlarını ödeyemez hale geldiği ifade edildi. Bir Artvinli siyasetçi de bölgede yaşanan ekonomik sıkıntıları değerlendirdi.
“Yaşamak güzel ama hayat berbat ve çok kötü”
Kemalpaşa'da ara işler yapan emekli Malatyalı depremzede vatandaş, “Adım Hamza. Malatyalıyım, depremzedeyim. Şu anda burada geçici işlere bakıyorum maalesef. Emekliyim. Yaşamak güzel ama hayat berbat, çok kötü, kötünün de kötüsü. Nasıl olacak? Cevap yok. Aslında cevap var da yok diyelim” ifadelerini kullandı.
Kemalpaşalı emekli İsrafil Altunkaya da durumunu şöyle anlattı:
“Hayat perişan, çok perişan. Halimizden belli değil mi? Burada oturmuşuz, iş yok, güç yok, alım gücümüz yok. Hangi hayattan bahsedeyim? Hiçbir şey iyi değil. Ne maddi hayatımız iyi ne manevi hayatımız iyi. Savaş zaten dünyayı da bizi de yıktı, geçti. Mazot, ekonomi… Domatesin kilosu 120 lira. Bahçede kaç lira? En fazla 7,5–10 lira. Hale geliyor, manava geliyor, 120 lirayı buluyor. Gel de o domatesi ye. Emekliyim abi, ne olacak emekli olunca? Aldığım parayı sağ cebime koyup sol cebime koyuncaya kadar bitiyor. Torunlara bir şey götüremiyoruz. Akşam torun geliyor, ‘Dede ne getirdin?’ diyor. Dede kendisini zor getiriyor.”
"Garibanız. Hayat hiç iyi gitmiyor"
Kemalpaşalı emekli Bahar Ersoy ise “Garibanız. Hayat hiç iyi gitmiyor, sürünüyoruz. Allah razı olsun, hükümetin sayesinde yerde sürünmeye devam ediyoruz. Tavla oynuyoruz, zaman geçiriyoruz. Çay 15 lira olmuş, nasıl içelim? Bir çay 15 lira. Emekli maaşıyla ancak kendimize bir iki çay ısmarlayabiliyoruz. Son zamanlarda hiçbir şey anlayamadık. Ne olduğu belli değil. Domates olmuş ayrı mesele. Yemesen de olur ama mecbur olduğun şeyleri almak zorundasın. Diyecek bir şey yok” diye konuştu.
Kemalpaşalı bir yurttaş da, “Hayat kötü, o kadar. Parasızlıktan burada oturuyoruz. Çaycıya bile giremiyorum, çay içemiyorum. 15 lira olmuş. Bu hayatı nasıl yaşayacağız? Bu güzel dünyayı bize emanet ettiler ama biz iyi yönetemedik. Ne olacak bilmiyorum” dedi.
Kemalpaşalı Aydın Akbıyık ise şunları söyledi:
“Ekonomi tamamen kontrolden çıkmış durumda. Biz burada nispeten şanslıyız; çayımız var, yazın az çok kazanabiliyoruz. Ama büyük şehirlerdeki insanlara çok üzülüyorum. Bu gidişle geçim daha da zorlaşacak. Bir yıldır büyük sıkıntı var. Çin pazarı açıldı, insanlar oraya yöneldi. Türkiye genelinde durum bu. Hastanesi olmayan ama altı eczanesi olan bir ilçede yaşıyoruz. Gerçekten düşünün; hastane yok ama altı eczane var.”
“Ekonomi yönetimi sınıfta kaldı, yük vatandaşın cebine yansıdı”
CHP Artvin İl Genel Meclisi Üyesi Ahmet Özdemir de akaryakıt fiyatlarındaki vergi yükü ve artan borçluluğa işaret ederek, vatandaşın kredi kartı ve icra baskısı altında ezildiğini söyledi. Özdemir, şunları kaydetti:
“Hükümet her şeyden menfaat elde etmeye çalışıyor. Son zamanlarda 80 liraya ulaşan akaryakıt fiyatlarının içindeki yüzde 25’lik vergi oranı devlete milyarlarca dolar gelir sağlıyor. Bu para yoksul vatandaşın cebinden çıkıyor. TÜİK’in açıkladığı oranlara müdahale edilmemesi mümkün değil. Halkın büyük kısmı kredi kartlarını kullanamıyor; kullananların çoğu sadece asgarisini ödeyebiliyor. Bir kısmı borç yapılandırmasında, bir kısmı icra takibinde. Ekonomi yönetimi sınıfta kalmıştır. Bu durum doğrudan vatandaşın bütçesine yansımıştır.”
